pliki nagłówkowe - podstawy.

Pliki takie jak iostream to pliki nagłówkowe. Każdy kompilator jest wyposażony w pewien zestaw takich plików, dzięki którym możliwe jest obsługiwanie dodatkowych narzędzi. W języku C plikom nagłówka dodawano rozszerzenie .h (header) np. plik funkcji matematycznych nosił nazwę math.h - ideę tę zaadoptowano początkowo do języka C++. Obecnie pliki nagłówków nie muszą posiadać rozszerzenia .h i przez to nazywa się czasem nagłówkami. Oczywiście na upartego można dołączyć nagłówek postaci iostream.h ale po co? Przecież samo iostream jest krótsze - lenistwo wygrywa nawet dla dwóch znaków. Poza tym nowsze wersje mogą działać lepiej lub posiadać pewne nowe unikatowe cechy (dotyczy to np. nagłówka iostream).

Przykłady.

W poniższej tabelce mamy kilka prostych przykładów wraz z odpowiednim opisem.

Rodzaj nagłówka	Konwencja	Przykład	Uwagi
Stary styl C++	kończy się .h	iostream.h	Używane w programach C++
Stary styl C	kończy się .h	math.h	Używane w programach C i C++
Nowyy styl C++	brak rozszerzenia	iostream	Używane w programach C++  z namespace std.
Konwersja z C	przedrostek c, brak rozszerzenia	cmath	Używane w programach C++, może zawierać cechy wykraczające poza C, np namespace std.

iostream

Nagłówek ten pozwala na obsługę we/wy. Uwaga! W niektórych kompilatorach może się okazać, że sam nagłówek nie wystarczy i trzeba dodać coś więcej - patrz poniżej:

#include <iostream>

lub

#include <iostream>
using namespace std;

Ogólnie od znaku # zaczynają się dyrektywy preprocesora, analizowane przed zasadniczą kompilacją programu. W naszym przypadku preprocesor dołącza pewne pliki, w których znajdują się definicje niektórych funkcji - wypisywanie na ekranie cout itp. Jednym słowem możliwa będzie interakcja z programem. Dołączony nagłówek kompilowany będzie z naszym kodem, ale nie zostanie oczywiście fizycznie zmieniony.