Funkcje

Programy w C++ składają się z funkcji. Mogą zwracać wartość lub nie. Przykładowo funkcja pierwiastka kwadratowego sqrt(); zwraca w wyniku pierwiastek swojego argumentu, np.:

x = sqrt(9); //zwraca pierwiastek kwadratowy z 9 i przypisuje 
             //tę wartość zmiennej x

Wyrażenie sqrt(9) wywołuje funkcję sqrt(). Jest to wywołanie funkcji. Wartość w nawiasie to dane przekazywane do funkcji - parametr lub argument.

Użycie obiektu cin - wartości "z palca".

Powiedzmy, że nie wiemy ile mamy marchewek i chcemy podać ich liczbę programowi po ich przeliczeniu, gdy program już działa. Do wprowadzania danych do komputera służy instrukcja cin - odpowiednik cout'a. Popatrzmy na kod poniżej.

int main()
{
  using namespace std;
  int marchewki;
  cout<<"Ila masz marchewek?";

Instrukcje w praktyce - idziemy na marchewkowe pole.

Pora napisać jakiś poważniejszy programik. Program to zbiór instrukcji, których jest kilka rodzajów. Instrukcja deklaracji tworzy zmienną, przypisania nadaje jej wartość. Prawda, że proste? No to przykład.

#include <iostream>

int main()
{
  using namespace std;
  int marchewki; //deklarujemy zmienną typu integer 
//o nazwie marchewki
  marchewki = 25; //zmiennej marchewki przypisujemy 
//wartość 25
  cout<<"Mam ";
  cout<<marchewki; //pokazujemy wartość zmiennej
  cout<<" marchewek.";
  cout<<endl;
  marchewki = marchewki - 1; //modyfikacja zmiennej
  cout<<"Chrum, chrum. Dobre. Teraz mam "<<marchewki;
  cout<<" marchewki."<<endl;

  return 0;
}

cout - wypisz coś, nie wiem co.

Do wyświetlania komunikatów na ekranie służy polecenie cout. Jego przykładowe użycie wyglądać może tak:

cout<<"komunikat, np. tradycyjne: Hello World.";

Komunikat, który chcemy wypisać to ta część w cudzysłowach - jest to tzw. łańcuch znakowy, stanowiący jedną jednostkę. Zwróćcie teraz uwagę na znaki <<. Jeśli wyobrazimy sobie, że jest to część strzałki, to mamy taki symbol: wyślij komunikat do cout. Samo cout zaś to standardowe urządzenie wyjścia, czyli monitor. (cóż, nie będę kłamał - to jest dopiero czubek góry lodowej pod nazwą cout, ale z górami lodowymi jest tak, że lepiej ich unikać. Dlatego nie wnikam w szczegóły).

pliki nagłówkowe - podstawy.

Pliki takie jak iostream to pliki nagłówkowe. Każdy kompilator jest wyposażony w pewien zestaw takich plików, dzięki którym możliwe jest obsługiwanie dodatkowych narzędzi. W języku C plikom nagłówka dodawano rozszerzenie .h (header) np. plik funkcji matematycznych nosił nazwę math.h - ideę tę zaadoptowano początkowo do języka C++. Obecnie pliki nagłówków nie muszą posiadać rozszerzenia .h i przez to nazywa się czasem nagłówkami. Oczywiście na upartego można dołączyć nagłówek postaci iostream.h ale po co? Przecież samo iostream jest krótsze - lenistwo wygrywa nawet dla dwóch znaków. Poza tym nowsze wersje mogą działać lepiej lub posiadać pewne nowe unikatowe cechy (dotyczy to np. nagłówka iostream).

funkcja main()

Cechy funkcji main().

Jak zaczynać programowanie to trzeba zacząć od podstaw. A zatem na pierwszy ogień funkcja main(). Jej zasadnicza struktura wygląda następująco:

int main()
{
instrukcje;
return 0;
}